W roku 1201 ponownie staje na czele koalicji plemion mongolskich, tatarskich i najmańskich, walczących z Czyngis-chanem i Ong-chanem, wybrany przez nie Gur-chanem, czyli chanem powszechnym, lub ogólnym (tytuł ten był jawnym wyzwaniem rzuconym Ong-chanowi, gdyż nosił go obalony przez niego poprzedni władca Kereitów). Podczas bitwy pod Köjten, koalicja ta rozpada się, a Dżamuka wycofuje się z walk napadając w dodatku na swych niedawnych sprzymierzeńców. Wojna trwa jednak nadal a Dżamuka zachowuje sporą siłę militarną. Po bitwie w pościg za odchodzącym Dżamuką rusza Ong-chan, jednak nie wiemy nic o jego rezultatach. W niewyjaśnionych okolicznościach w następnym roku, Dżamuka zostaje doradcą Ong-chana, który za jego namową, występuje przeciw Temudżynowi (z którym dotychczas współpracował) i zwycięża go minimalnie w bitwie pod Kałakałdżit-elet wiosną 1203 roku. Przed tą bitwą Dżamuka, który miał pełnić (nie jest jasne czy ostatecznie ją pełnił), funkcję głównodowodzącego wojskami Ong-chana przekazuje Czyngis-chanowi dokładny plan bitwy umożliwiając mu bezpieczny (choć okupiony znacznymi stratami) odwrót. Prawdopodobnie już po tej bitwie latem 1203 Dżamuka opuszcza Ong-chana i nie ma go w jego obozie, gdy jesienią tegoż roku Czyngis-chan rozbija ostatecznie jego (Ong-chana) armię.