Panowanie wandalskie w Afryce trwało do 533–534. Wówczas cesarz Justynian I rozpoczął wojnę przeciwko Wandalom. Wojska bizantyńskie pod wodzą Belizariusza szybko rozbiły państwo wandalskie, przywracając rzymską władzę w Afryce Północnej.
Okres cesarstwa wschodniorzymskiego Po podboju Afryki przez Bizancjum Mauretania Cezarejska została ponownie włączona do cesarstwa. Administracja Justyniana zachowała wiele dawnych podziałów prowincjonalnych, choć rzeczywista kontrola cesarska nad odległymi obszarami Mauretanii była ograniczona. mały|Prowincja w granicach egzarchatu Afryki w VI wieku W VI wieku Bizantyjczycy wzmacniali strategiczne miasta i fortyfikacje, jednak w interiorze nadal dużą rolę odgrywały lokalne społeczności berberyjskie. Caesarea pozostawała ważnym ośrodkiem, lecz jej znaczenie stopniowo malało. W drugiej połowie VI i VII wieku rzymska administracja Afryki była stopniowo przekształcana. Za cesarza Maurycjusza około 591 utworzono egzarchat Afryki, łączący kompetencje cywilne i wojskowe. System ten miał ułatwić obronę afrykańskich posiadłości Cesarstwa przed rosnącymi zagrożeniami.