Za koniecznością hospitalizacji mogą przemawiać m.in.: epizody majaczenia drżennego lub drgawek w przeszłości, aktualne współwystępowanie chorób wątroby, chorób nerek, zapalenia trzustki, wywiad wskazujący na szczególnie wysokie spożycie substancji w ostatnich dniach lub tygodniach, szczególnie długi ciąg poprzedzający rozpoczynający się zespół abstynencyjny, wyjściowo intensywne objawy rozpoczynającego się zespołu abstynencyjnego, a także zaawansowany wiek pacjenta.
Opieka szpitalna może obejmować monitorowanie ciśnienia tętniczego krwi, temperatury ciała, bilansu płynów, poziomu elektrolitów (zwłaszcza sodu, potasu i magnezu), glukozy, a także czynności serca, wątroby i nerek. W zależności od nasilenia postępowanie może wymagać wyrównywania zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej i węglowodanowej oraz niedoborów białkowych i witaminowych (m.in. tiaminy, cyjanokobalaminy i kwasu foliowego). W stanach znacznego pobudzenia psychoruchowego, nad którym pacjent nie ma kontroli i które stwarza zagrożenie zachowaniami agresywnymi lub autoagresywnymi, nierzadko stosuje się środki przymusu bezpośredniego np. w postaci unieruchomienia pacjenta w pozycji leżącej w łóżku pasami zakładanymi na kończyny. Cięższe postacie zespołu odstawiennego wymagają wprowadzenia leków benzodiazepinowych (np.