Po tym, jak grupa robotników zraniła w odwecie oficera 58 pp., Lieberman z grupą towarzyszy stanął przed sądem we Lwowie, ale został w lutym 1901 uniewinniony, a Ignacy Daszyński zrelacjonował zajście na zebraniu Rady Państwa w Wiedniu.
Od 1901 do 1919 Lieberman był członkiem Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej (PPSD), później jednym z przywódców Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1907 i 1911 dwukrotnie wybierany do Izby Posłów Reichsratu Przedlitawii w Wiedniu. Zasłynął jako znakomity mówca.
W 1911 zainicjował budowę Domu Robotniczego w Przemyślu. Następnie został jego dyrektorem.
I wojna światowa i walki o granice Polski W czasie I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Przydzielony do 1 pułku Legionów i do III Brygady. Walczył jako szeregowiec, a z czasem jako porucznik. Za walki pod Kostiuchnówką nad Styrem został odznaczony Krzyżem Walecznych. Służbę zakończył w maju 1917. Był jednym z sześciu obrońców w procesie legionistów w Marmaros-Sziget od czerwca do września 1918.