1 listopada 1918 po fiasku ukraińskiej próby zajęcia Przemyśla w ramach tzw. czynu listopadowego wziął udział w rokowaniach polsko-ukraińskich. W kolejnych dniach doprowadził do utworzenia Polskiej Rady Narodowej w Zasaniu, lewobrzeżnej części Przemyśla opanowanej przez oddziały polskie. 7 listopada na wieść o obradach zgromadzenia ludowego na przemyskim Rynku przedostał się na prawy brzeg i wygłosił z okna ratusza apel o zaniechanie walk polsko-ukraińskich. Proklamował Republikę Przemyską, która pod jego prezydenturą przetrwała pięć dni, głosząc „zakończenie walki narodowej” i „obronę ludności przed głodem, zimnem i anarchią”. Przyjął od zgromadzenia ludowego postulat utworzenia Rady Delegatów Robotniczych, przemianowanej po przybyciu żołnierzy na Radę Robotniczo-Żołnierską, pod warunkiem podporządkowania jej Polskiej Radzie Narodowej w charakterze organu pomocniczego.
W styczniu 1919 został wybrany z okręgu przemyskiego posłem na Sejm Ustawodawczy, w którym brał udział w przygotowaniu i uchwaleniu konstytucji marcowej. Reprezentował Związek Parlamentarny Polskich Socjalistów.