Ostatni biskup katolicki przed czasami współczesnymi został zmuszony do opuszczenia wysp w 1540 roku.
Wraz z początkiem XIX wieku w Farerach zaczęła budzić się świadomość narodowa, jednak dążenia te zostały początkowo zahamowane przez likwidację Løgting w 1816 roku i zastąpienie go władzami duńskimi. Lokalny parlament przywrócono w 1852, a cztery lata później zniesiony został duński monopol. Oba te czynniki pozwoliły na dalszy rozwój narodowej tożsamości. Oficjalne zasady gramatyki i pisowni języka farerskiego ustanowiono w 1890 roku, jednak stał się on oficjalnym językiem w szkołach dopiero w 1938, a rok później w kościołach.
Język
Język farerski (far. føroyskt) jest językiem północnogermańskim, którym posługuje się około 66 000 ludzi, z czego ok. 45 000 na Wyspach Owczych i 21 000 w Danii. Wraz z islandzkim i norweskim oraz wymarłym norn tworzy podgrupę zachodnią. Najbliższy farerskiemu jest obecnie islandzki, głównie w pisowni, gdyż wzajemne zrozumienie mowy jest bardziej skomplikowane dla użytkowników tych języków. Farerski rozwijał się między IX a XV wiekiem, oddzielając się od staronordyjskiego, jednak jego rozwój został zahamowany w czasie nadejścia reformacji w 1536 roku.