Po wypędzeniu eremitów ich miejsce zajęli Normanowie, którzy nazwali archipelag Wyspami Owczymi (Færeyjar), skąd wzięła się nazwa obecnie zamieszkującego je narodu – Farerowie. Początki osadnictwa opisuje zarówno Færeyinga saga, Flateyjarbók, jak i Saga o Olafie Tryggvasonie. Wszystkie wspominają, że pierwszym osadnikiem na archipelagu miał być Grímur Kamban, jednak istnieją pewne rozbieżności chronologiczne. Flateyjarbók stwierdza, że Grímur musiał uchodzić z Norwegii w trakcie rządów Haralda Pięknowłosego (872– 930), a Saga o Olafie Tryggvansonie uznaje, że zamieszkał tam znacznie wcześniej, stwierdza jednak także, że emigracja na Wyspy Owcze nasiliła się w czasie jego rządówFlateyjarbókSaga o Olafie Tryggvansonie. Imigrację z terenów Norwegii potwierdza także kamień runiczny znaleziony w Sandavágur.
Oficjalnie mieszkańcy Wysp Owczych zostali schrystianizowani w roku 1000, a jednym z głównych propagatorów nowej wiary był Sigmundur Brestisson. Od 1035 roku Farerowie stali się poddanymi króla Norwegii, a od 1380 wraz z nim przeszli pod władanie duńskie. W 1535 roku Chrystian III rozpoczął proces konwertowania mieszkańców archipelagu na wiarę luterańską, która pozostaje główną religią Wysp Owczych do dziś.