Następna przeszkoda była znacznie trudniejsza – finalista Pucharu Europy Mistrzów Klubowych, mistrz Szwecji Malmö FF. Dwa zwycięstwa – najpierw 1:0 w Malmö, a następnie 2:1 w Asunción dały Olimpii tytuł najlepszej drużyny na Ziemi. W listopadzie 1982 byli o krok od kolejnego finału w Copa Libertadores – zabrakło jednej wyrównującej bramki w wyjazdowym meczu z rewelacją tego okresu – chilijskim klubem Cobreloa. Sukcesy Olimpii nie ograniczały się jedynie do rozgrywek międzynarodowych. Od 1978 do 1983 drużyna wygrała 6 kolejnych tytułów mistrza Paragwaju (bijąc swój własny rekord 5 triumfów w latach 1956–1960).
Kontynuacja sukcesów 1986–2000 Po zdobyciu Copa Libertadores w 1979 kibice głodni byli dalszych międzynarodowych sukcesów. W 1986 podobnie jak w 1982 zabrakło Olimpii jednej bramki w październikowym meczu w Cali, by ponownie znaleźć się w wielkim finale. Aby zadowolić kibiców i zapewnić dalsze sukcesy prezydent klubu, Osvaldo Dominguez Dibb, zdecydował się sprowadzić Raula Amarillę, paragwajskiego strzelca który przez lata sprawdził się w hiszpańskiej lidze. Zaangażowanie Amarilli przyniosło pożądane efekty i Olimpia osiągnęła w 1989 finał Copa Libertadores, w którym zmierzyła się z Atlético Nacional. Oba zespoły wygrały u siebie po 2:0, ale karne zadecydowały o zdobyciu pucharu przez Kolumbijczykow.