Już w następnym roku obie drużyny trafiły na siebie w półfinale i znów doszło do zażartych bojów, zakończonych rozgrywką w karnych. Tym razem górą była Olimpia i w finale zagrała z ekwadorską Barceloną, przeżywającą szczytowe momenty w swojej historii. Zwyciężając w Asunción 2:0 i remisując w Guayaquil 1:1, Olimpia drugi raz w historii sięgnęła po miano najlepszej drużyny kontynentu, dysponując nadzwyczaj silnym składem, w którym m.in. byli gracze takiego formatu jak Almeida, Gabriel González, Samaniego i oczywiście Amarilla. W tym samym roku Olimpia wygrała do tego Supercopa Sudamericana, turniej zarezerwowany tylko dla najlepszych klubów Ameryki Południowej, demolując w Asunción 3:0 słynny Nacional i remisując na wyjeździe 3:3. Jednak Puchar Interkontynentalny w Japonii Olimpia przegrała z AC Milan aż 0:3. W 1991 Olimpia z urzędu została triumfatorem Recopa Sudamericana, gdyż w 1990 wygrała zarówno Copa Libertadores i Supercopa Sudamericana.