Mankamentem tej teorii jest konieczność oderwania esperanto od tej grupy języków, która określa swoje rdzenie pod względem gramatycznym, co spowodowałoby problemy natury metodycznej, utrudniając naukę i użycie wyrazów.
Rzeczownik Zasady użycia rzeczownika określone są przez punkt drugi Fundamento de Esperanto. Rzeczowniki (esp. substantivo) tworzy się, dodając do tematu sufiks -o. Wszystkie morfemy sufiksowe należy umieścić przed sufiksem -o: pluv–o, pluvego.
Rzeczownik esperancki nie ma rodzaju, poza rodzajem męskim i żeńskim istot ludzkich, co ma konsekwencje jedynie w użyciu zaimków osobowych li, ŝi.
Rzeczowniki odmieniają się przez liczby (pojedyncza i mnoga) i dwa przypadki: mianownik i biernik.
Odpowiednie sufiksy to:
Mianownik BiernikLiczba pojedyncza-o -onLiczba mnoga-oj -ojn Odpowiednikami innych przypadków, znanych np. z języka polskiego są wyrażenia przyimkowe. I tak aby otrzymać dopełniacz, używa się przyimka de – libro de knabo, w przypadku polskiego celownika używa się przyimka al – Ŝi diris tion al sia edzo.