był współzałożycielem pierwszej polskiej organizacji turystycznej na Śląsku Cieszyńskim – Polskiego Towarzystwa Turystycznego „Beskid z siedzibą w CieszynieSikora Stanisław: Tradycje turystyki polskiej na Śląsku Cieszyńskim, w: „Od PTT do PTTK na Ziemi Cieszyńskiej”, wyd. Oddział PTTK „Beskid Śląski” w Cieszynie, Cieszyn 1985, s. 9–18.. Z powodu swej działalności zagrożony aresztowaniem w maju 1914 przeniósł się do Wrocławia, a następnie do Strzelna Kujawskiego, gdzie był dyrektorem szpitala powiatowego (1917-1918).

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę był referentem do spraw położniczych i higieny szkolnej w Ministerstwie Zdrowia Publicznego w Warszawie. Był także członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny i Komitetu Zjednoczenia Górnego Śląska z Rzecząpospolitą Polską w Warszawie. Z ramienia Ministerstwa Spraw Zagranicznych w 1920 uczestniczył w pracach komisji nad wytyczeniem granicy między Polską a Czechosłowacją (1920), a potem między Polską a Niemcami (1922). Od listopada 1920 R. organizował publiczną służbę zdrowia na Górnym Śląsku jako kierownik Wydz. Zdrowia Publicznego w Polskim Komisariacie Plebiscytowym w Bytomiu. Podczas III powstania śląskiego był komendantem szpitala polowego w Małej Dąbrówce (obecnie Katowice) i w Świerklańcu.