je do chwili sprzedaży ich w 1891 pochodzącemu z Wielkopolski Janowi Karolowi Maćkowskiemu. Był ponadto współzałożycielem Banku Ludowego w Raciborzu. Przyczynił się do budowy Polskiego Domu Narodowego «Strzecha” w Raciborzu. Był organizatorem i pierwszym prezesem Towarzystwa Lekarzy Polaków na Śląsku (1908) i Towarzystwa Śpiewaczego „Echo”.

Dzięki niemu Racibórz stał się w tym czasie głównym ośrodkiem polskiego ruchu narodowego na Górnym Śląsku. Został wkrótce przewodniczącym Polskiego Komitetu Wyborczego w Raciborzu (1893). W tym okresie przez krótki czas współpracował z Adamem Napieralskim będącym zwolennikiem ugody z partią Centrum. Z początkiem XX wieku współpracę tę zerwał i związał się z Ligą NarodowąStanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 582.. W 1903 bezskutecznie starał się uzyskać mandat do Reichstagu w okręgu Pszczyna-Rybnik. Od 1909 był członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Demokratycznego (endecji) w zaborze pruskim. Był jednym z założycieli polskiego pisma codziennego „Gazety Ludowej” wychodzącego w Katowicach (1911). Był w nim autorem wielu artykułów, podobnie jak w „Nowinach Raciborskich” i „Górnoślązaku”. Współpracował także z krakowską „Nową Reformą”. W 1910 r.