Ważnym elementem polityki Belli było również wspieranie na różne sposoby i zaopatrywanie ruchów, które uznawał on za antykolonialne. Wsparł rebeliantów walczących o niepodległość AngoliAlgeria: The Politics of a Socialist Revolution, 1970, s. 164., PAIGC (grupę walczącą o niepodległość Gwinei Bissau i Wysp Zielonego Przylądka)Modern African Wars: Angola and Moçambique 1961-1974, 1988. s. 12.Wars in the Third World since 1945, 1995. s. 35. oraz antyapartheidowski Afrykański Kongres NarodowyAfrican National Congress Timeline 1960-1969.. Działania te miały doprowadzić do uznania go w przyszłości za nieformalnego lidera Trzeciego Świata.
W polityce zagranicznej nawiązał bliską współpracę z grupą antysyjonistycznych państw arabskich. Nie zadowalające stosunki dzieliły jednak Algierię z sąsiednimi państwami. Tunezja oskarżała Ben Bellę o udzielanie schronienia tunezyjskim spiskowcom, a z Marokiem toczył się spór graniczny. Konflikt graniczny doprowadził do wybuchu w październiku 1963 roku regularnej wojny algiersko-marokańskiej (tzw. wojna piaskowa). Algieria została zaatakowana jako pierwsza przez wojska marokańskie. Rząd Belli w konflikcie wsparty został przez Kubę i Zjednoczoną Republikę Arabską. Algieria wyszła z kryzysu zwycięsko odnosząc w walkach sukcesOttaway, David (1970), Algeria: The Politics of a Socialist Revolution, s.