Nastąpiła również dezorganizacja społeczna połączona z ówczesną eksplozją demograficzną: od 1962 do 1978 liczba mieszkańców zwiększyła się 6 milionów, a bezrobocie trzykrotnie wzrosło.

Doprowadził do znacznej likwidacji analfabetyzmu który przed laty był w Algierii powszechny. Prowadził politykę arabizacji i ograniczania francuskich wpływów kulturalnych i językowych. Rząd Bumediena dużą rolę przywiązywał do religii islamu. Konstytucja z 1976 roku uznała islam za religię państwową. Sam prezydent podkreślał, że socjalizm jest zakorzeniony w islamie i odrzucał marksizm, który uważał za zachodni. Pomimo odwołań do islamu, w sferze obyczajowej prowadził politykę rozdziału religii i państwa zwalczając wpływy konserwatywnych duchownych.

Umocnił pozycję na arenie międzynarodowej. Prowadził politykę niezaangażowania się, utrzymując dobre stosunki zarówno z Układem Warszawskim, jak i NATO. Algieria stała się nieformalnym liderem Trzeciego Świata a pozycja Algierii w tym kręgu świata była o wiele wyższa aniżeli rzeczywista siła państwa. W 1973 zorganizował w Algierze – algierskiej stolicy – szczyt ruchu państw niezaangażowanych, a w tym czasie pełnił rolę przewodniczącego organizacji. W 1973 wystąpił w siedzibie ONZ w Nowym Jorku, gdzie ogłosił w przemówieniu „nowy międzynarodowy ład gospodarczy”.