W 1975 roku brał udział w mediacjach między szachem irańskim Mohammadem Rezą Pahlawim a wiceprezydentem Iraku Saddamem Husajnem w wyniku czego doprowadzono do porozumienia w Algierze kończącego długoletni konflikt między państwamiRyszard Malik: Gangster z Tikritu. Kraków: Assimil, 2004, s. 74-75. ..
Starał się uniezależnić od Francji poprzez między innymi budowę lepszych stosunków ze Związkiem Radzieckim. W ramach ograniczania wpływów francuskich, w 1968 wymusił na Francji zlikwidowanie baz militarnych w Al-Marsa al-Kabir pod Oranem a w 1971 przywrócił Algierii prawo własności do złóż gazu i ropy naftowej. Największym przeciwnikiem Bumediena w polityce zagranicznej były proamerykańskie monarchie arabskie i Izrael (był przeciwnikiem jakichkolwiek rozmów z Izraelem). Szczególnie złe relacje dzieliły Algierię z Marokiem.
W połowie lat 70. Algieria wsparła niepodległościowców z Frontu Polisario z Sahary Zachodniej i rozpoczęła ich finansowanie i zbrojenie. W 1976 roku wojska algierskie w liczbie 400 żołnierzy stoczyły bitwę z wojskiem marokańskim w Amgali. Bumedien aktywnie wspierał ruchy które rozpatrywał jako antykolonialne w Trzecim Świecie, co stanowiło przedłużenie wcześniej polityki Ben Belli.