wymagane są urwiska lub wzgórza, z których ptaki mogą startować do lotu.
Przeważnie żerują na otwartym oceanie, jednak o pewnych porach okresu lęgowego żerują często na obszarze szelfu (autorzy nie zaznaczyli, jak często). Żywią się głównie głowonogami (np. Kondakovia longimana, Sepia apama, Histioteuthis, Moroteuthis, Taonius) i rybami, ale zjadają również skorupiaki i padlinę. Zjadają zdobycz z powierzchni wody lub tuż spod niej, niekiedy raptownie zlatują 2–5 m w dół i nurkują płytko pod taflę wody. Żerują także w portach i cieśninach. Wyszukują zdobycz również w ujściach ścieków i wśród odpadków rybnych wyrzucanych ze statków. Ze względu na niektóre ich zachowania, jak podążanie za łodziami i nurkowanie za przynętami, są narażone na utopienie się po złapaniu na linkę haczykową. Osobniki młodociane żerując zapuszczają się dalej na północ od ptaków dorosłych, zaś samice bardziej na północ od samców.