Bitwa prawdopodobnie trwała 3 dni, w czasie, których frankijski atak słabł, co skrzętnie wykorzystały broniące się oddziały Samona, rozbijając Franków, porzucających obóz, by ratować swoje życie. Po zwycięstwie Samon przeszedł do kontrofensywy i najechał ziemie frankijskie. Atak zakończył się emancypacją Turyngii i rozbiciem jedności państwa austrazyjskiego. Walki ustały, a Frankowie zmuszeni byli uznać powstanie organizmu słowiańskiego na swych wschodnich rubieżach.
Państwo Samona istniało bardzo krótko. Władca nie zadbał o sprawy dotyczące dziedziczności tronu i po jego śmierci, ok. 658–661 r., słuch o państwie Samona zanika. Przypuszczalnie rozpadło się na kilka samodzielnych księstewek.
Miejsce w historiografii Źródeł traktujących o Państwie Samona jest bardzo niewiele. Właściwie jedynym, mającym realne znaczenie naukowe, jest, niemalże współczesna Samonowi, tzw. Kronika Fredegara. Dziejopis wspomina w niej państwo Słowian trzykrotnie: w rozdz. 48, 68 oraz 75/77 księgi IV. Pozostałe, późniejsze źródła pisane powtarzają jedynie za Kroniką Fredegara, nierzadko ubarwiając jego opowieści. Ma to miejsce np. w przypadku Gesta Dagoberti regis – dokumentu powstałego ok. 835 r., będącego wygładzoną stylistycznie przeróbką słów Fredegara, mającą na celu wychwalenie św.