Główne ośrodki produkcji Kobierce tkano przede wszystkich na Bliskim Wschodzie: w Persji (ośrodki w Tebriz, Kirman i Horat) i Anatolii (Giordes, Melas, Kula), a także w Azji Środkowej i na Kaukazie (Kuba, Szirwan, Kazak). Od XVI do XVIII wieku wytwarzano kobierce w Polsce – m.in. W Brodach, Nieświeżu i Lwowie. Ich produkcja rozwinęła się także w Hiszpanii (XIII-XVIII w.) i Anglii (XVI-XVIII).
Kobierce w Polsce Kobierce dotarły do Polski w efekcie walk i handlu z Turcją i Tatarami. Już w XVI wieku rozpowszechniły się, a w wieku XVII zdobiły izby nawet mniej zamożnych dworków szlacheckich. W XVI w. ruszyła również ich produkcja krajowa. Zdumiewa liczba kobierców posiadanych przez szlachtę, a co dopiero magnaterię. Niezaliczający się do możnowładztwa starosta trembowelski Piotr Ożóg pozostawił ich po swojej śmierci w 1623 roku 288, natomiast inwentarz zamku dubieńskiego wylicza 150 kosztownych kobierców adziamskich (perskich). Podczas gdy np. we Francji oryginalne kobierce perskie stanowiły przykład zbytku i wielką osobliwość, w Polsce można je było spotkać w niemal każdym bogatym dworze. Dla przykładu francuski marszałek de Saint-Andre posiadał w połowie XVI w. dwie takie tkaniny, natomiast wojewodzina bełska miała ich 8. Kolekcje wytwornych makat budziły często podziw przybyszy z zagranicy.