Historia Kobierzec to obok gobelinu jeden z rodzajów dywanu perskiego. Tego typu materiały ozdobne produkowano już od starożytności – najstarszy, odnaleziony w scytyjskich grobach na Syberii pochodzi z V w. p.n.e. Ich popularność zaczęła rosnąć w XIV w. za panowania władcy Persji Timura, a następnie podczas rządów szacha Abbasa I (1587–1629), kiedy powstały liczne manufaktury. To z tego okresu pochodzą tkaniny spotykane w domach szlachty Rzeczypospolitej, na zachodzie Europy nazywane polskimi (fr. polonaise). Złoty wiek kobiernictwa dobiegł końca wraz ze śmiercią Abbasa. Jego następcy nie wspierali już produkcji zdobionych dywanów, którą kontynuowano na niewielką skalę, głównie wśród plemion nomadów. Do produkcji dywanów perskich powrócono w XIX wieku, ze względu na zainteresowanie zachodnich klientów. Dodatkowy impuls do rozwoju dał szach Mohammad Reza Pahlawi, który w 1941 przejął władze w Iranie. Współcześnie dominuje produkcja warsztatowa, istnieją również liczne pracownie wiejskie.