Jeśli oba zgromadzenia głosowały zgodnie, polityka tak uchwalona obowiązywała całą Symmachię; jeśli zaś jedno zgromadzenie odmówiło poparcia, uchwała stawała się nieważna. Na pierwszym zebraniu Spartanie zaproponowali, aby uzależnić Ateny i przywrócić tam rządy Hippiasza; sprzymierzeni nie zgodzili się, stąd za Kleomenesa więcej już w Attyce nie interweniowano .
Kleomenes wobec powstania jońskiego (499 lub 498 p.n.e.) Gdy w roku 499 z polecenia Histajosa jego zięć – Aristagoras – wszczął w Milecie antyperskie powstanie, jednym z pierwszych jego posunięć było udanie się do Grecji kontynentalnej w poszukiwaniu sojuszników. Najpierw pomocy szukał w Sparcie, bowiem już wcześniej wzywała ona perskiego władcę Cyrusa do szanowania wolności miast jońskich. Kleomenes jednak odmówił udzielenia Milezyjczykom pomocy. Decyzję tę Hammond uzasadnia w taki sposób, iż Kleomenes wiedział lepiej niż Agesilaos sto lat po nim, że Sparta jest przede wszystkim potęgą militarną, a na wielkich obszarach Azji jej armia uległaby rozproszeniu . Powiada się, że Kleomenes zdołał dostrzec słabość sprawy reprezentowanej przez Aristagorasa dzięki bystrości umysłu jego córki – podówczas ośmio– lub dziewięcioletniej Gorgo .