Konflikt z Demaratosem, poparcie Leotychidasa i intrygi w Delfach (506–491 p.n.e.) mały|294x294px|Demaratos Mimo że po nieudanej wyprawie na Ateny z 506 r. zniesiono w Sparcie prawo, które wymagało, by siłami lacedemońskimi poza granicami kraju dowodzili obaj królowie, polis ta znalazła się w obliczu poważnego kryzysu politycznego spowodowanego konfliktem Demaratosa i Kleomenesa trwającym od czasu wspomnianej ekspedycji. Wrogość między królami dezorganizowała bowiem inne dziedziny życia państwowego. W geruzji i na Zgromadzeniu (apelli) zajmowali oni odmienne stanowiska w ważnych zagadnieniach politycznych – np. Demaratos przeciwstawił się Kleomenesowi w sprawie Eginy, a także w ogóle w sprawie stosunków z Persją. Ich niezgoda była także przeszkodą przy wprowadzaniu w czyn rządowych postanowień – gdy wreszcie Kleomenes sam udał się na Eginę, by uwięzić winnych zdrady, której się tam dopuszczono, został odprawiony z niczym, a uzasadnienie Eginetów było takie, iż według powszechnie przyjętej zasady interwencja dyplomatyczna Sparty jest ważna tylko przy obecności obu jej królów .