Jednak angielska flota wyszła w morze, zapobiegając planowanej operacji blokowania, a de Ruyter wycofał się 15 maja do Schooneveld, na przybrzeżne wody przy ujściu rzeki Skaldy, w pobliżu wyspy Walcheren, w celu uniemożliwienia sprzymierzonym zdobycia przewagi na morzu, w wyniku której mogliby wysadzić na wybrzeżach Holandii przygotowany już desant złożony z 6 000 żołnierzy czekających w Yarmouth. Basen Schooneveld, położony pomiędzy dwiema mieliznami, był tak wąski że sprzymierzeni nie mogli wykorzystać swej przewagi liczebnej. Tam dołączył do de Ruytera Tromp na czele eskadr dwóch admiralicji. Dnia 26 maja koło Beachy Head nastąpiło połączenie floty angielskiej i francuskiej. Sprzymierzeni liczyli w tym momencie 81 okrętów liniowych, 11 fregat i 36 branderów. Podzieleni zostali na trzy eskadry dowodzone przez ks. Ruperta, Jeana d’Estréesa i Edwarda Spragge'a.
Mieli zatem znaczną przewagę nad Holendrami (52 liniowce, 11 fregat, 25 branderów). Do momentu bitwy stany liczebne obu flot niewiele się zmieniły, zachowując fatalny dla Holendrów stosunek sił.