Zostały one zbudowane z suszonej na słońcu cegły w trzech pierścieniach nad przejściami schodzącymi do grobowców o rozpiętości zaledwie dwóch metrówDietrich Wildung: Egypt, From Prehistory to the Romans, Taschen, 2001.
Persowie i Rzymianie byli pierwszymi, którzy szeroko zastosowali tę metodę budowania w projektach na dużą skalę i prawdopodobnie jako pierwsi użyli rusztowań, aby pomóc im w budowie sklepień o większej szerokości, które nawet dzisiaj zdumiewają swoją wielkością. Jednak rzymscy budowniczowie stopniowo zaczęli preferować stosowanie sklepień krzyżowych; choć bardziej skomplikowane w budowie, ten typ sklepienia nie wymagał ciężkich, grubych ścian do podparcia i pozwalał na bardziej przestronne budynki z większymi otworami i znacznie większą ilością światła do wewnątrz, takich jak termy. Po upadku Cesarstwa Rzymskiego przez kilka stuleci powstało tylko kilka budynków, które wymagałyby solidnych sklepień. Powrót sklepienia kolebkowego nastąpił we wczesnym okresie romańskim, w którym grube, ciężkie mury zapewniały możliwość jego utrzymania.