Na podstawie zachowanej księgi cmentarnej prowadzonej przez pierwszego opiekuna i przełożonego cmentarza, Samuela Braunberga, wiadomo jest, że pierwszego pochówku dokonano 31 lipca 1849 r.
Najstarszym zachowanym nagrobkiem jest macewa siedemnastoletniego Josefa Neumanna, zmarłego 3 września 1849 r. Do 1995 r. znajdowała się w centralnej części sektora F, obecnie możemy ją oglądać w domu przedpogrzebowym. Inne groby z początków istnienia cmentarza również znajdują się w sektorze F, z czego wynika, że jest to najstarsza część nekropolii.
XIX i początek XX wieku W 1867 r. firma budowlana bielskiego architekta Andrzeja Walczoka zbudowała w południowej części cmentarza dom przedpogrzebowy. Koszty budowy zostały pokryte z dobrowolnych datków członków miejscowej gminy żydowskiej. Budynek spłonął w latach 80. XIX w. Po uporządkowaniu terenu, w 1885 r., wzniesiono w tym samym miejscu nowy budynek zaprojektowany przez Karola Korna, który architekturą nawiązywał do innych żydowskich obiektów w mieście – synagogi i siedziby kahału.