Ważnym krokiem w kierunku utworzenia samodzielnej instytucji reprezentującej Żydów z Bielska i okolicy miało być także założenie własnego cmentarza.
Wybuch epidemii cholery w 1849 r. i związany z tym zakaz przewożenia zwłok stał się pretekstem do zakupu w lipcu 1849 r. przez spedytora Adolfa Brülla działki wartej 2500 guldenów (pieniądze pochodziły z dobrowolnych składek bielskiej społeczności żydowskiej) w podmiejskiej wsi Aleksandrowice przeznaczonej na cmentarz żydowski. Miesiąc później, 17 sierpnia, Urząd Obwodowy w Cieszynie wydał zezwolenie na uruchomienie kirkutu.
Początkowo właścicielem gruntu był Adolf Brüll, gdyż bielscy Żydzi nie tworzyli samodzielnej gminy, należąc do gminy cieszyńskiej. W 1862 r. faktycznym dysponentem cmentarza został uznany przez władze bielski Związek Wyznaniowy (niem. Cultusvorstad). Po oficjalnej rejestracji bielskiej gminy żydowskiej prawo własności zostało 25 października 1865 r. i 27 grudnia 1865 r. na Izraelicką Gminę Wyznaniową w Bielsku (niem. Bielitzer Israelitische Cultusgemeinde).
Księgi metrykalne prowadzone są dopiero od roku 1874, stąd nie wiadomo, kto był pierwszym pochowanym.