Budowa gametofitu Wyrastające z zarodnika pokolenie trwałe (zwykle od kilku do nawet 15 lat), jednopienne. U części przedstawicieli przynajmniej częściowo nadziemne i tu fotosyntezujące, u części w całości podziemne i wówczas całkowicie zależne od symbiozy z grzybami, która rozwija się już od fazy kilkukomórkowego gametofitu.
Systematyka thumb|Austrolycopodium fastigiatum thumb|Dendrolycopodium obscurum thumb|Pseudolycopodium densum Pierwotnie wszyscy przedstawiciele rodziny klasyfikowani byli do rodzaju widłak Lycopodium i generalnie trwało to do czasu opisania wyraźnie odrębnego morfologicznie rodzaju Phylloglossum. Później wyodrębniano także rodzaj wroniec Huperzia Bernhardi 1800, a następnie pojawiło się szereg różnych koncepcji podziału rodziny z szerzej uznanymi propozycjami Josefa Holuba z drugiej połowie XX wieku. Wydzielił on kilka kolejnych rodzajów (np. widłaczek Lycopodiella Holub 1964, Phlegmariurus Holub 1964, widlicz Diphasiastrum Holub 1975, Pseudodiphasium Holub 1983, Pseudolycopodium Holub 1983). Poza rodzajami uznawanymi szerzej za odrębne w końcu XX wieku (Huperzia, Lycopodiella i Phylloglossum) wciąż wielu autorów ujmowało szeroko rodzaj Lycopodium sprowadzając część ww. taksonów do rangi podrodzajów, których wyróżniano 9.