W przypadku uzyskania niepodległości alianci zgodzili się tolerować dobrowolną aneksję kurdyjskich części dawnego wilajetu Mosul (istniejącego w latach 1878–1918) do państwa kurdyjskiego. Ponadto lud asyryjsko-chaldejski zamieszkujący ten obszar (grupy określające siebie mianem Suryoye) oraz inne mniejszości rasowe lub religijne na tym obszarze otrzymały wyraźną ochronę. Roszczenia Kurdów i Ormian na ziemi anatolijskiej nakładały się na siebie w kilku przypadkach. Podczas, gdy Armenia siedziała przy stole negocjacyjnym na równi z państwami europejskimi, delegacja kurdyjska nie była tam obecna, ponieważ Kurdowie nie mieli aż tak wpływowych zwolenników, jak Ormianie. Przedstawiciel Kurdów zadowolił się regionem autonomicznym, obejmującym zaledwie jedną trzecią populacji Kurdów osmańskich.
Usankcjonowano aneksję Cypru przez Wielką Brytanię z 1914 r. Uznano brytyjski protektorat nad Egiptem (Sułtanat Egiptu), proklamowany w 1914 r.