Na wschodzie przywrócono granicę sprzed I wojny światowej, a Imperium Osmańskie utraciło zdobycze terytorialne uzyskane na mocy traktatu brzeskiego.
Zachodnią i południową Anatolię podzielono na dwie strefy wpływów: włoską oraz francuską.
Na wschodzie Anatolii, od Morza Czarnego po jezioro Wan i granicę perską, miała się rozciągać niezależna Demokratyczna Republika Armenii, a na południe od niej autonomiczny Kurdystan. Armenia miała uzyskać dostęp do Morza Czarnego, a przyszłą granicę Imperium Osmańskiego z Armenią planowano ustalić decyzją prezydenta Stanów Zjednoczonych Woodrowa Wilsona (tzw. Linia Wilsona stała się jednak nieaktualna w momencie jej tworzenia, ze względu na przebieg wojny turecko-armeńskiej i fakt, że Stany Zjednoczone nie były sygnatariuszem traktatu z Sèvres). Obszary zamieszkane głównie przez Kurdów, na wschód od Eufratu i na południe od tzw. Linii Wilsona miały otrzymać autonomię, a w bliżej nieokreślonej perspektywie czasowej – ewentualnie niepodległość. Aby to osiągnąć, Kurdowie musieli udowodnić Lidze Narodów w ciągu roku od wejścia w życie traktatu, że większość Kurdów pragnie niepodległości od Imperium Osmańskiego. Ponadto Liga Narodów miała zdecydować, czy ludność kurdyjska jest gotowa na niepodległość.