Wybuch II wojny światowej w 1939 przyniósł z sobą decyzję zakazującą cywilnych lotów nad Palestyną. Komercyjne samoloty zostały skonfiskowane, a linie Palestyna Airlines zbankrutowały. Przyjęta 29 listopada 1947 Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 zakładała, że na terenie byłego Mandatu Palestyny miały powstać dwa państwa (żydowskie i arabskie) oraz mała międzynarodowa strefa obejmująca Jerozolimę i Betlejem. Port lotniczy Kalandia miał znaleźć się w państwie arabskim. Społeczność żydowska zaakceptowała plan podziału Palestyny, jednak Arabowie odrzucili go i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. Pobliski żydowskie osady Atarot i Newe Ja’akow zostały odcięte od Zachodniej Jerozolimy, a siły arabskich milicji sparaliżowały komunikację. Sytuacja bezpieczeństwa zmusiła Brytyjczyków do podróżowania na lotnisko w konwojach w eskorcie samochodów pancernych. Konwoje żydowskie korzystały z okazji i dołączały do brytyjskich konwojów jadących na lotnisko. Brytyjczycy okazywali w ten sposób dobrą wolę, chociaż często Żydzi płacili łapówki brytyjskim policjantom na służbie. Pod koniec brytyjskiego mandatu lotnisko Kalandia zaczęło odgrywać ważną strategicznie rolę. Zajmowało ono ważne miejsce w planie ewakuacji brytyjskich urzędników z Jerozolimy.