„Szczególnie odznaczył się w zmaganiach z Ukraińcami 5 kwietnia 1919 w obronie Ustrzyk Dolnych. Zajęcie miasta otwierało nieprzyjacielowi drogę do Przemyśla. Tego dnia, na czele kilkunastu kawalerzystów zdecydowanym atakiem rozbił kilkakrotnie silniejszy oddział wroga, nacierający w kierunku polskiej obrony”. Za udział w tej walce, 20 lipca 1922 został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy.
Do 1922 dowodził 4 szwadronem pułku. W 1926 odbył kurs doszkolenia młodszych oficerów kawalerii w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. 11 czerwca 1927 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 7 szwadronu kawalerii w Podświlu, pozostając nadetatowym oficerem 2 pułku szwoleżerów. 18 lutego 1928 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 31. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 23 grudnia 1929 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1929–1931. Z dniem 1 września 1931, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, przeniesiony został do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko wykładowcy taktyki ogólnej. Od kwietnia do września 1933 był zastępcą dowódcy 7 Pułku Strzelców Konnych Wielkopolskich, a następnie słuchaczem kursu oficerów sztabowych kawalerii w Grudziądzu.