Na podporucznika został awansowany na początku 1918 ze starszeństwem z 1 grudnia 1917 w korpusie oficerów rezerwy piechoty.
II Rzeczpospolita Wziął udział w rozbrajaniu oddziałów austriackich i na początku listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 służył w 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich, wcześniej noszącym nazwę 2 Pułku Ułanów Legionów. W listopadzie 1918 został skierowany pod Lwów w składzie sztabu improwizowanej grupy wypadowej rtm. Rolanda Bogusza. Od grudnia 1918 do lipca 1919 dowodził plutonem w półszwadronie jazdy dywizyjnej ppor. Andrzeja Kunachowicza w walkach o Lwów podczas wojny polsko-ukraińskiej, a od stycznia 1920 uczestniczył w przejmowaniu Pomorza przez Front Pomorski gen. Józefa Hallera i był delegowany do szwadronu honorowego na uroczystość zaślubin Polski z morzem. 1 czerwca 1919 awansowano go na rotmistrza. W składzie 4 szwadronu 2 pułku szwoleżerów na początku maja 1920 wziął udział w zdobyciu Białej Cerkwi podczas wyprawy kijowskiej, walczył w jego szeregach w wojnie polsko-bolszewickiej (m.in. przeciwko 1 Armii Konnej) do października 1920.