Wspólnota europejskich chrześcijan była też ramą wszystkich relacji i konfliktów.
Bardziej zinstytucjonalizowaną formą res publica christiana była wysunięta w 1306 propozycja Pierre’a Dubois (doradcy króla Francji Filipa IV Pięknego), sformułowana w dziele O odzyskaniu Ziemi Świętej. Związek miał nie naruszać praw suwerennych państw, jednak mógł stosować sankcje wojskowych wobec agresorów, zdrajców religii (treuga Dei)A. Jaeschke, Od panhellenizmu do Paneuropy. Idee integracji europejskiej w myśli politycznej do 1939 roku, „Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis. Studia Politologica” VII, 2012, s. 10.W. Uruszczak, D. Szczepaniak, Wybrane projekty pokoju powszechnego w Europie od XV do XVII wieku jako remedium na problem wojen religijnych, „Krakowskie Studia z Historii Państwa i Prawa” 12, 2019, 2, s. 159..
Przez całe średniowiecze termin pojawiał się jednak stosunkowo rzadko. Znacznie częściej w użyciu były terminy bardziej ogólne, pozbawione politycznych konotacji, jak np. christianitas, terra christiana czy populus chistianus.