Renesans Do powszechniejszego użycia termin wszedł w XV i XVI w. Renesansowi papieże odwoływali się do tego pojęcia w oficjalnych dokumentach, aby zmobilizować monarchie europejskie do krucjaty przeciwko Turkom. Pius II powołał się na niego, wzywając do krucjaty po upadku Konstantynopola w 1453. Leon X w 1510 starał się w ten sposób zorganizować nową krucjatę broniącą chrześcijaństwo przed Turkami osmańskimi. Pojęcie było także używane przez Habsburgów widzących swoje państwo jako broniące "wspólnoty chrześcijan" przed tureckim zagrożeniem.
W tych dokumentach res publica christiana oznaczała chrześcijańską Europę jako wspólnotę polityczną, którą łączą świeckie interesy. Np. zdaniem Andrei Alciato, społeczności poza chrześcijaństwem (w Azji czy Afryce) rządzić się miały odmiennymi normami. Z kolei spory pomiędzy monarchami europejskimi były postrzegane jako bratobójcze wojny, odciągające chrześcijan od zagrożeń dla całej res publici.
W pracach takich humanistów jak Erazm z Rotterdamu czy Justus Lipsius renesansowa koncepcja res publica christiana miała charakter pluralistyczny, w przeciwieństwie do jej formy średniowiecznej.