Tradycja pozwala wierzyć, że bengalski pandita zyskał sobie u nich wielki szacunek, a Tybetańczycy uznanie nauczyciela związane z ich ogromnym zaangażowaniem i pracowitością.
Odrodzenie buddyzmu w Tybecie i przybycie Atiśy
Przełom wieków X i XI był w Tybecie okresem politycznej fragmentacji, która trwała od czasów upadku pierwszej państwowości, spowodowanej śmiercią ostatniego władcy imperium Langdarmy. Buddyzm, który wyrugowano z Tybetu, przetrwał tylko na obrzeżach.
W drugiej połowie X wieku, za sprawą pomniejszych książąt, religia buddyjska (w swojej monastycznej formie) powróciła do regionów centralnych (Ü i Cang). Również na zachodzie (ze względu na bliskość, Kaszmiru, w którym w tym czasie buddyzm dominował), ruch zakonny wykazywał silne tendencje odrodzeniowe. Problemem pozostawała jakość przekazu, bowiem w tych regionach, z których za czasów Langdarmy mnichów wyrugowano, pamięć o dharmie przetrwała w formie zwulgaryzowanej (nauki tantryczne rozumiano dosłownie co prowadziło do szokujących ekscesów).