Wraz z pojawieniem się domieszki drzew liściastych teren zasiedliły jelenie, sarny, dziki, a w okolicach cieków bobry i wydry. Neolityczna kultura trzciniecka nie wchodziła na mało żyzne obszary lasów, a jej osady lokowano w pobliżu ujść do Narwi rzek: Omulwi, Rozogi i Szkwy. Przedstawiciele tej kultury, żyjący w czasach zwiększenia się odsetka sosny w składzie lasów w wyniku suchego i ciepłego klimatu kontynentalnego, prowadziły gospodarkę z przewagą łowiectwa i zbieractwa. W późnej epoce brązu zwiększyła się liczba stanowisk na terenie puszczy, ale ich zasięg na południu ograniczał się do doliny Orzyca. Do lasu udawano się tylko na polowania, by zbierać owoce laskowe, buczynę i owoce runa leśnego. Może puszczę wykorzystywano w celach bartniczych. Między VI a II wiekiem p.n.e. do puszczy od północy trafili przedstawiciele kultury kurhanów zachodniobałtyjskich. Pozostawione przez nich szczątki ceramiki znaleziono w środkowych biegach Omulwi, Szkwy i Orzycy. W okresie wpływów rzymskich omawiany obszar zasiedlali nieliczni przedstawiciele kultury przeworskiej. Generalnie puszcza stanowiła pustkę osadniczą. Niemniej stanowiska kultury przeworskiej znaleziono w Todzi i Dylewie.