W kolejnych wiekach obszar puszczy nie został zasiedlony w większym stopniu przez plemiona germańskie i stopniowo przybywających tu Słowian.
Materialne ślady obecności ludzi w Puszczy Zielonej do powstania państwowości polskiej przechowywane są w muzeach: Państwowym Muzeum Archeologicznym w Warszawie, Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce i Muzeum Historycznym w Przasnyszu.
Okres wczesnopiastowski W X wieku teren Puszczy Zielonej wszedł w skład monarchii wczesnopiastowskiej i był własnością Piastów. Puszcza stanowiła naturalną strefę graniczną i zaporową, broniącą przed plemionami pruskimi (Galindowie oraz Sasinowie). Do XII wieku puszcza mogła być czasowo i częściowo użytkowana przez bartników książęcych, stanowiących ludność służebną. Świadczyć może o tym istnienie osady Bartniki, która w źródłach pisanych pojawia się w 1413. Jej położenie na obrzeżach puszczy wiązało ją z grodami w Grudusku i Ciechanowie, które pojawiają się w XI w. Nazwa osady Świniary położonej na obrzeżach Puszczy Mazuch nawiązuje do książęcych służebników wypasających zwierzynę w lasach bukowych i mieszanych sposobem półpasterskim.