Strata społeczna monopolu Stratę dobrobytu spowodowaną przez monopol mierzy się poprzez porównanie jej do sytuacji optymalnej, takiej która występuje w warunkach konkurencji doskonałej.
Monopolista dąży do maksymalizacji zysku, więc wybiera wielkość produkcji odpowiadającą punktowi przecięcia się krzywej kosztu krańcowego i utargu krańcowego (MC=MR). Jego optymalny wybór nie pokrywa się z optymalnym w warunkach konkurencji doskonałej (MC=D). Monopolista wytwarza mniejszą ilość dobra od ilości optymalnej w konkurencji doskonałej oraz ustala wyższą cenę. W rezultacie część nabywców rezygnuje z zakupu tego dobra ze względu na wysoką cenę. Następuje zmniejszenie nadwyżki całkowitej i powstanie zbędnej straty społecznej.
Doskonałe różnicowanie ceny monopolisty a poziom dobrobytu Doskonałe różnicowanie ceny występuje wtedy, gdy monopolista wie dokładnie, ile wynosi skłonność do płacenia każdego klienta i ma możliwość sprzedania dobra każdemu klientowi po innej cenie. W takiej sytuacji producent może ustalić dla każdego kupującego cenę równą jego skłonności do płacenia i w ten sposób przejmuje nadwyżkę konsumenta z każdej transakcji.