Od 1794 ukazywało się w Peszcie czasopismo „Uránia”, które publikowało wyłącznie węgierską literaturę i żadnych tłumaczeń zagranicznych. Wraz z ukazaniem się tego czasopisma, Peszt stał się centrum węgierskiej literatury. Odpowiedzią monarchii była rozbudowa sieci cenzorów. Pisarze tego okresu to m.in.: Gedeon Ráday (1713–1792) i Mihály Csokonai Vitéz (1773–1805), który był wielkim lirykiem, sięgającym po rzadkie lub wręcz niestosowane we wcześniejszej węgierskiej literaturze formy wyrazu. Csokonai napisał pierwszy węgierski ironiczny epos Dorottya (Dorota), 1795, w którym krytykował sposób życia arystokratów. Przetłumaczył również libretto Czarodziejskiego fletu. Kolejny twórca Mihály Fazekas (1766–1828) uzyskał rozgłos napisanym heksametrem utworem Ludas Matyi 1804, który przetłumaczono na wiele języków. Baśń ta jest jedną z bardziej znanych w węgierskiej literaturze i opowiada historię złego wielmoży i dobrego pastuszka.
Epoka reform Pod tym pojęciem kryje się okres 1825–1848, był on złotym okresem węgierskiej literatury, z takimi twórcami jak: Mihály Vörösmarty (1800–1855), János Arany (1817–1882) i Sándor Petőfi (1823–1859) na czele.