Vörösmarty jest znany jako bojownik o wolność i liryk. Jest on autorem m.in. Szózat, (1838) – „węgierskiej Marsylianki”, którą śpiewano podczas rewolucji marcowej. Węgierski hymn narodowy Himnusz napisał Ferenc Kölcsey w roku 1823.
Mór Jókai (1825–1904) brał udział w rewolucji marcowej 1848/49 i był też po niej aktywny politycznie. Jego dzieła stanowią ponad 100 tomów, w których skład wchodziły romantyczne nowele, opowiadania i powieści, np. Egy magyar nábob, 1854 (Węgierski wielmoża).
XX wiek Margit Kaffka (1880–1918) pisała o losach kobiet. Baudelaire fascynował Endre Adyego (1877–1919), który bywał często w Paryżu. Oprócz Adyego, również należy wymienić Attilę Józsefa (1905–1937) Mihálya Babitsa (1883–1941), Dezső Kosztolányiego (1885–1936), Árpáda Tótha i Zsigmonda Móricza (1879–1942) jako znaczących twórców początku XX w.
Ferenc Molnár (1878–1952) był dramaturgiem, („Liliom” (1909)) i w 1937 r. musiał wyemigrować do USA. Również Sándor Márai (1900–1989) i Albert Wass (1908–1998) spędzili dużą część życia za granicą.
Imre Kertész (1929-2016), przeżył Auschwitz-Birkenau, co opisał w Sorstalanság, 1975 (Los utracony). W 2002 r.