Obecnie to właśnie dostępność pokarmu wydaje się czynnikiem ograniczającym dalszy wzrost rozmiarów ciała filtratorów.
Zwierzęta te ubarwione są raczej na czarno, niekiedy nieco jaśniejsze. U walenia zwracają uwagę jaśniejsze modzelowatości, nieobecne u wala, rodzaj ten może mieć też białe łaty na żuchwie czy tułowiu. Wal grenlandzki okolice ogona ma szarawe. W odróżnieniu od ssaków lądowych skóry walowatych nie porasta futro. Na głowie można znaleźć pojedyncze włosy. Na brodzie wala widnieją jasne mieszki włosowe, mogą z nich wyrastać nieliczne, rzadkie, szczeciniaste włosy długości do 1 cm, spełniające raczej funkcje dotykowe, pomagając wykrywać zooplankton.
Mają wielką głowę, stanowiącą jedną czwartą czy nawet jedną trzecią długości ciała, a nawet 40% u wala, więcej niż w przypadku pletwalowatych. Pysk jest wydłużony, wąski, bardzo zakrzywiony. U walenia pokrywają go modzelowatości (callosities), których nie stwierdza się u wala. Buduje je pogrubiała tkanka. Mogą porastać je włosy. Naturalnie szare lub białe, stanowią miejsce życia pasożytów zewnętrznych (Cyamidae, pąkle), przez co przybierają barwy bieli i żółci. Leżą wzdłuż pyska, w okolicy nozdrzy, nad oczami, na żuchwie, ale to na szczycie pyska znajduje się najwydatniejsza z nich, zwana bonnet. Określeniem tym nazywali ją polujący na te ssaki wielorybnicy.