Reszta skóry jest raczej czarna. W tylnej części głowy znajduje się parzyste, przedzielone nozdrze, z którego walowaty potrafi wystrzeliwać V-kształtną fontannę wody sięgającą wysokości 5 m.

W budowie czaszki Curry i Brownell zwracają uwagę na wydatną kość allisphenoid.

Pysk walowatych ma charakterystyczny, wygięty kształt. Kości szczękowa i przedszczękowa są długie, towarzyszy im wysoka, wygięta żuchwa. W jamie ustnej znajdują się stanowiące charakterystyczną cechę fiszbinowców fiszbiny, od których bierze się nazwa całej grupy. Są to zbudowane z keratyny zwieszające się po obu stronach podniebienia płyty służące filtracji pokarmu, zastępujące obecne u przodków wielorybów zęby. U walowatych fiszbiny są szczególnie długie, nie dorównują im fiszbiny innych rodzin fiszbinowców, co przekłada się również na wysokość głowy. Waleń biskajski ma ich przeciętnie 250, a wal grenlandzki od 230 do 360. Dorastać mogą długości 5 m u wala, u walenia raczej 3 m. Zabarwione są szarobrązowo, a rozszczepiają się na drobną szczecinę. Na gardle obecne są rowki (gular groove) mogące mieścić wodę z pokarmem.

Szyjny odcinek kręgosłupa liczy 7 kręgów. Dalej następuje odcinek piersiowy z 14–15 parzystymi żebrami przyczepionymi do mostka.