Z uwagi na rabunkową eksploatację przez wielorybników połowie gatunków zagraża wyginięcie.

Budowa thumb|left|W tylnej części głowy walowatych leży parzyste nozdrze, z którego wieloryby, jak ten waleń japoński, potrafią wyrzucać V-kształtną fontannę wody sięgającą do 5 m wysokości Walowate dzielą wiele cech wspólnych z innymi fiszbinowcami.

Są to wielkie zwierzęta. Waleń biskajski czy południowy dorastają 16 m, a waleń japoński przerastać je może o kolejny metr. Jeszcze większy jest wal grenlandzki, dochodzący do 18 m w przypadku samców, a samic nawet 20 m, cechujący się też mocniejszą budową ciała. Masa ciała walowatych również jest ogromna. Waleń południowy waży 60 ton, waleń biskajski 70 ton, zaś waleń japoński aż 80 ton. Wszystkich przerasta jednak wal grenlandzki o masie mogącej nawet przekraczać 100 ton. Ewolucji gigantyzmu u walowatych poświęcono osobne prace naukowe. Wśród przyczyn uwzględniano zmiany klimatyczne, sprzyjające obfitości pokarmu, oraz ochronę przed drapieżnikami. Wydaje się, że powstał on niezależnie w liniach wala i walenia. W tym drugim przypadku pojawił się on już w późnym miocenie, na wczesnym etapie ewolucji rodziny. W pliocenie rozmiary walowatych zmniejszyły się. Natomiast wal swoje gigantyczne rozmiary osiągnął około 3 milionów lat temu dzięki zasiedleniu bogatych w pokarm wód arktycznych.