Łaciński dokument lokacyjny wsi z 1307 (oblatowany w 1493) mówi o tym, że Przybysław, syn Borka dziedzic Sierakowa, nadał sołectwo w swej dziedzinie Psarskie swojemu słudze (łac. „servitor”) Byczkowi, który w jego służbie stracił własne dobra. Do tego sołectwa należały dwa łany roli, 1/3 opłat sądowych, woda zwana „Sabel” (oryg. „Saben”) od Marszcwa do granicy biskupa, tj. do wsi Góra koło Sremul, wolny młyn, dwa stawy rybne z prawem połowu siecią małą i innymi sieciami rzecznymi. Według przywileju sołeckiego sołtys i kmiecie otrzymali prawo wolnego wyrębu drzew, a kmiecie także prawo wolnego wypasu świń. Kmiecie otrzymali także po 8 lat wolnizny, a później mieli płacić z każdego łanu po jednej grzywnie czynszu rocznego oraz jeden wiardunek z każdego łanu tytułem dziesięciny. Kmiecie mieli także dawać dwa konie na wyprawę oraz wóz. W 1415 dokument ten został skopiowany i wydany ówczesnemu sołtysowi psarskiemu przez Mirosława męża Katarzyny córki Włosta oraz Arkembolda, niegdyś dziedziców psarskich.