W drugiej połowie XIII wieku pierwszym znanym właścicielem miejscowości był burgrabia kościański Borek z Sierakowa, syn kasztelana ksiąskiego Wojsława. Włości następnie odziedziczył syn Borka, odnotowany w 1307 Przybysław z Sierakowa, który pełnił funkcję wojewody poznańskiego w 1321 oraz starosty generalnego Wielkopolski. Przybysław zmarł w 1328. Z roku 1381 pochodzi dokument, oblatowany w 1546, przez króla polskiego Ludwik Węgierskiego, który oznajmił, że Józef Ożep dziedzic Grodziska Wielkopolskiego, wnuk Przybysława z Sierakowa, syn Borka z Grodziska kasztelana międzyrzeckiego dla usług, jakie wyświadczył mu Zemka z Langmyl, daje Zemce wieś Psarskie koło Śremu. Król dokonał transumpcji wcześniej odnotowanego dokumentu z 1279 księcia wielkopolskiego Przemysla II.
W 1397 kasztelan kaliski Świętosław z Szubina w imieniu swojej żony Wichny córki Józefa z Grodziska] toczył proces o dziedzinę Psarskie z panią Zofią Sczofską i jej siostrzeńcami synami Andrzeja Blosa z Chobienic. W 1400 pani kasztelanowa kaliska Wichna wraz z Dzieczkiem Przylepskim z Przylepek była w sporze z dziećmi Małgorzaty Blosowej żony Andrzeja Blosa z Chobienic o Psarskie.