W 1872 roku Nikolaus Otto powierzył Daimlerowi kierownictwo wydziału produkcyjnego w Fabryce Silników Spalinowych Gazowych Gasmotorenfabrik Deutz. Wkrótce do Daimlera dołączył Maybach, któremu powierzono kierownictwo biura projektowego. Wówczas wspólnie z Maybachem dopracowali silnik spalinowy systemu Otto do produkcji seryjnej. Po kłótni z Nikolausem Otto Daimler, a za nim Maybach, opuścili przedsiębiorstwo w 1882 roku i rozpoczęli pracę na własną rękę.
W 1882 roku Daimler założył własny warsztat doświadczalny w Cannstatt celem opracowania projektu małego silnika benzynowego dużej mocy, który zastąpiłby powszechnie stosowane silniki na gaz miejski, o dużych gabarytach i odpowiednio znacznym ciężarze. Po roku prac rozwojowych prowadzonych wspólnie z Maybachem mieli gotowy jednocylindrowy czterosuwowy silnik spalinowy, a jako paliwo zastosowali benzynę. Wybór benzyny jako paliwa nie był oczywisty, znane były różne frakcje ropy naftowej, a w powszechnym użyciu były oliwa z oliwek oraz olej rzepakowy. Daimler opatentował silnik w 1883 roku. Silnik Daimlera żartobliwie określano mianem „stojącego zegara”.