Na czele państwa irlandzkiego Partia Sinn Féin w wyborach 1918 odniosła zwycięstwo w Irlandii, zdobywając 73 ze 104 miejsc „irlandzkich” w Izbie Gmin. W styczniu 1919 powołali w Dublinie Dáil Éireann, zalążek irlandzkiego parlamentu. Jego przewodniczącym został Cathal Brugha. De Valera nie uczestniczył w inauguracyjnej sesji nowego parlamentu, gdyż w maju 1918 został ponownie aresztowany. W lutym 1919 uciekł z więzienia Lincoln Gaol. Na kwietniowej sesji Dáil Éireann zastąpił Brughę i już jako przewodniczący izby stał się faktyczną głową irlandzkiego państwa.
W nadziei uzyskania międzynarodowego uznania de Valera wysłał swojego współpracownika, Seána O’Kellyego, na konferencję pokojową do Wersalu, która nie przyniosła sukcesu. Zdecydował się więc odwiedzić USA. Wizyta trwała od czerwca 1919 do grudnia 1920 i zakończyła się połowicznymi sukcesami. De Valerze udało się zebrać pięć milionów dolarów, ale międzynarodowego uznania dla państwa irlandzkiego nie uzyskał.
Tymczasem w Irlandii narastał konflikt między Dáil Éireann a brytyjskimi władzami. Parlament we wrześniu 1919 uznano za nielegalny. Na prowincji rozpoczynała się partyzancka wojna irlandzko-angielska.