Odcinki przecinające linię Plancka wskazują linie stałej skorelowanej temperatury barwowej. Dla danej temperatury rozkład energii ma maksimum przy określonej długości fali, które wraz ze wzrostem temperatury przesuwa się ku krótszym falom. Zależność tę opisuje prawo przesunięć Wiena, sformułowane przez Wilhelma Wiena jako termodynamiczny związek między temperaturą a rozkładem energii w widmie ciała czarnego, w postaci gdzie jest stałą Wiena. Wzór ten odnosi się do maksimum rozkładu względem długości fali, które nie pokrywa się z maksimum rozkładu względem częstotliwości. Dlatego ciało o temperaturze pokojowej promieniuje głównie w podczerwieni, rozgrzewane ciało doskonale czarne i inne ciała zaczynają świecić w temperaturze 525 °C, zwanej (od Johna Williama Drapera), najpierw na ciemnoczerwono, po czym jego barwa przechodzi przez odcienie żółte i białe. Maksimum widma przesuwa się ku coraz krótszym falom i wychodzi poza obszar widzialny, natężenie promieniowania w zakresie widzialnym rośnie z temperaturą, a jego barwa stale przesuwa się w stronę niebieskiego.