Jako delegat PPS-Lewicy uczestniczył w zebraniu polskiej delegacji na konferencję w Zimmerwaldzie (1915), później działał w tzw. socjaldemokratycznej lewicy zimmerwaldzkiej.
W 1917, po rewolucji lutowej i obaleniu caratu powrócił wraz z innymi rosyjskimi emigrantami socjaldemokratycznymi ze Szwajcarii do Rosji, słynnym zaplombowanym pociągiem wraz z Włodzimierzem Leninem. Do Piotrogrodu przybyli w początkach kwietnia 1917 roku. Po przyjeździe stał się jednym z głównych organizatorów PPS-Lewicy na terenie Rosji. Został dokooptowany do Centralnego Komitetu Wykonawczego (CKW) PPS-Lewicy w Rosji, wchodził w jego skład od maja 1917 r. do grudnia 1918. Członkiem kolegium redakcyjnego oficjalnego organu CKW „Robotnik w Rosji”, współpracował ponadto z wydawanymi w okupowanym przez państwa centralne Królestwie Polskim pismami PPS-Lewicy: „Kurierem Lubelskim” i „Głosem Robotniczym”. Początkowo opowiadał się za współpracą PPS-Lewicy z międzydzielnicowcami (mienszewikami-internacjonalistami), był związany z grupą Julija Martowa. Od lipca 1917 r. wchodził w skład sekretariatu Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji (frakcja międzydzielnicowców). W czerwcu 1917 r. uczestniczył w Zjeździe Wojskowych Polaków w Piotrogrodzie. Wchodził do biura zorganizowanego w związku ze zjazdem przez PPS-Lewicę i SDKPiL. Od lipca 1917 r.