W Galicji działał w ośrodkach zagranicznych PPS-Lewicy i jej sekcjach w Borysławiu i Lwowie.
W sierpniu 1907 był reprezentantem CKR PPS-Lewicy na VII Kongresie II Międzynarodówki w Stuttgarcie, po raz drugi w życiu zetknął się wówczas z Leninem. W czerwcu 1914 wziął udział w pertraktacjach PPS-Lewicy z przedstawicielami Zarządu Głównego Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy (ZG SDKPiL) – głównie z Adolfem Warskim – w sprawie zjednoczenia obu partii. Po wybuchu I wojny światowej jako członek sekretariatu Związku Pomocy dla Więźniów Politycznych, poprzez Wiktora Adlera, interweniował o uwolnienie Lenina, aresztowanego przez władze austriackie po wybuchu wojny. Lenin został wówczas w wyniku interwencji austriackich socjaldemokratów ostatecznie uwolniony.
Po wybuchu I wojny światowej pierwotnie związany z grupą lewicowo-centrystycznych mieńszewików, nastawionych internacjonalistycznie, skupioną wokół MartowaNorbert Michta, Jan Sobczak „Stanisław Trusiewicz - Zalewski (1871 - 1918)”, Elbląska Uczelnia Humanistyczno - Ekonomiczna 2004, ISBN 83-89113-03-1, s. 184. Poparł początkowo ideę tworzenia Legionów, później podzielił antywojenne stanowisko PPS-Lewicy. Emigrował do Szwajcarii, gdzie działał w miejscowej partii socjaldemokratycznej.