z polecenia CKW PPS-Lewicy przebywał kolejno w Moskwie, Samarze, Tule, Charkowie, Odessie i Mikołajowie, działając wśród ludności polskiej i w lokalnych organizacjach partii. Powołany przez Komisariat do Spraw Polskich na funkcję komisarza do spraw polskich guberni charkowskiej jednak faktycznie nie objął stanowiska w związku ze sprzeciwem miejscowych organizacji lewicy polskiej przeciwko narzuconemu odgórnie kandydatowiWalentyna Najdus „Lewica polska w Kraju Rad 1918 – 1920“ PWN 1971, s. 41.
Jesienią 1918 związał się ostatecznie z partią bolszewicką. Od grudnia 1918 był członkiem Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików) (RKP(b)). W 1919 był redaktorem „Głosu Komunisty”, wydawanego przez Komitet Kijowski Sekcji Polskiej Komunistycznej Partii (bolszewików) Ukrainy (KP(b)U) i „Sztandaru Komunizmu”, organu Sekcji Polskiej przy Federacji Grup Zagranicznych KP(b)U. Od września 1919, po zajęciu Ukrainy przez Siły Zbrojne Południa Rosji przebywał w Moskwie, był członkiem Biura Polskiego przy KC RKP(b) i Biura Wykonawczego Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (KPRP) w RFSRR. Uczestnik I (1919), II (1920) i III (1921) Ogólnorosyjskiej Narady Komunistów-Polaków. Pracował w Komisji Redakcyjno-Wydawniczej Biura Polskiego przy KC RKP(b), był przedstawicielem tej komisji przy Rewolucyjnej Radzie Wojennej RFSRR. Równolegle w l.